52 μέρες εκτός social και τι έμαθα

Έμεινα 52 μέρες εκτός social media και ανακάλυψα πόσο επηρεάζουν τη σκέψη, τη σύγκριση και την αυθεντικότητά μας. Τι άλλαξε μέσα μου και τι έμαθα.

Όταν πιάνεις το κινητό χωρίς λόγο

Υπάρχει ένα σημείο που αρχίζεις να πιάνεις το κινητό σου χωρίς να υπάρχει πραγματικός λόγος. Όχι για να απαντήσεις σε κάποιο μήνυμα, όχι για να κάνεις κάτι συγκεκριμένο, αλλά απλά από συνήθεια. Και όταν αυτό αρχίζει να συμβαίνει κάθε πέντε λεπτά, τότε ξέρεις ότι κάτι δεν πάει καλά.

Έτσι ήμουν κι εγώ πριν περίπου δύο μήνες. Έπιανα το κινητό και έκανα scrolling χωρίς σκοπό, και μέσα σε όλο αυτό άρχισα να παρατηρώ ότι η ζωή περνούσε μπροστά μου χωρίς να είμαι πραγματικά εκεί. Δεν ήμουν παρούσα, δεν ήμουν συνδεδεμένη με τη στιγμή, και αυτό που με πείραζε περισσότερο ήταν ότι έχανα μικρές καθημερινές στιγμές, ειδικά με τον γιο μου.

Το πιο δύσκολο κομμάτι δεν ήταν ότι συνέβαινε. Ήταν ότι το καταλάβαινα και παρ’ όλα αυτά το συνέχιζα.

Η σύγκριση που μπαίνει αθόρυβα

Μαζί με τον χρόνο που έχανα, άρχισα να παρατηρώ και κάτι πιο εσωτερικό. Άρχισα να συγκρίνω τη ζωή μου, όχι απαραίτητα συνειδητά, αλλά με έναν τρόπο που επηρέαζε τη σκέψη μου.

Και ενώ ήξερα ότι βρίσκομαι σε μια περίοδο μετάβασης, ότι κάτι αφήνω πίσω και κάτι νέο δημιουργείται, η συνεχής έκθεση σε ζωές άλλων ανθρώπων με έκανε να αμφισβητώ τη δική μου πορεία. Ακόμα κι αν αυτά που έβλεπα δεν ήταν καν αυτά που ήθελα πραγματικά.

Όταν η φωνή σου αρχίζει να αλλοιώνεται

Κάπου εκεί άρχισα να νιώθω ότι απομακρύνομαι από εμένα. Ο τρόπος που μιλούσα, ο τρόπος που επικοινωνούσα, ακόμα και το περιεχόμενο που δημιουργούσα, δεν ήταν απόλυτα δικό μου. Ήταν επηρεασμένο, φιλτραρισμένο μέσα από αυτά που έβλεπα καθημερινά.

Και για μένα αυτό ήταν ένα ξεκάθαρο σημάδι ότι χρειάζεται να κάνω ένα βήμα πίσω. Γιατί η αυθεντικότητα δεν χάνεται απότομα, χάνεται σιγά σιγά, σχεδόν χωρίς να το καταλάβεις.

Η απόφαση να αποσυνδεθώ

Εκείνη την περίοδο έτσι κι αλλιώς είχα μπει σε μια πιο εσωτερική φάση. Δεν δημιουργούσα ενεργά, γιατί ήθελα να καταλάβω τι θέλω να κάνω στη συνέχεια. Να ξεκαθαρίσω τη φωνή μου, την κατεύθυνσή μου, το μήνυμά μου.

Οπότε η αποχή από τα social media δεν ήταν μια παύση χωρίς λόγο. Ήταν μια συνειδητή επιλογή να σταματήσω τον εξωτερικό θόρυβο για να μπορέσω να ακούσω τι συμβαίνει μέσα μου.

Οι πρώτες εβδομάδες εκτός social: μια εσωτερική αναζήτηση

Οι πρώτες εβδομάδες ήταν περισσότερο μια περίοδος αναζήτησης παρά απαντήσεων. Μέσα από το journaling άρχισα να παρατηρώ τι πραγματικά συμβαίνει μέσα μου, χωρίς να προσπαθώ να το “διορθώσω”.

Αν άνοιγα το journal μου εκείνη την περίοδο, έγραφε κάπως έτσι:

“Προσπαθώ να βρω τον εαυτό μου”

“Προσπαθώ να βρω τη φωνή μου”

“Προσπαθώ να καταλάβω τι θέλω”

Ήταν μια φάση όπου δεν υπήρχε ξεκάθαρη κατεύθυνση. Υπήρχε όμως η πρόθεση να μείνω εκεί και να ακούσω.

Οι πρακτικές που με επανέφεραν

Σε αυτή τη διαδικασία, οι πρακτικές αυτοφροντίδας έγιναν το σημείο επιστροφής μου. Δεν ήταν κάτι “τέλειο” ή αυστηρά δομημένο, αλλά μικρές καθημερινές πράξεις που με βοηθούσαν να συνδέομαι ξανά με το σώμα και τον εαυτό μου.

Το journaling μου έδινε χώρο να εκφράζομαι χωρίς φίλτρο. Οι διαλογισμοί, ειδικά με οραματισμό, με βοηθούσαν να μετακινούμαι από την αβεβαιότητα στο συναίσθημα που θέλω να καλλιεργήσω. Το EFT έφερε στην επιφάνεια περιοριστικές πεποιθήσεις και μου έδωσε έναν τρόπο να τις επεξεργαστώ.

Παράλληλα, μέσα από πρακτικές όπως gua sha, μασάζ, dry brushing και red light therapy, άρχισα να επιστρέφω και στο σώμα μου. Και κάπου εκεί άρχισε να αλλάζει η σχέση μου με εμένα.

Η συνειδητοποίηση που άλλαξε τα πάντα

Το πιο σημαντικό όμως δεν ήταν καμία πρακτική. Ήταν μια βαθιά συνειδητοποίηση που με ταρακούνησε.

Είχα μπει σε μια λογική ότι το σωστό είναι κάποιος άλλος να δει πού βρίσκομαι και να μου πει ποιο είναι το επόμενο βήμα. Να μου δείξει την κατεύθυνση, να μου πει τι πρέπει να κάνω, να με “καθοδηγήσει” προς το σωστό μονοπάτι.

Και χωρίς να το καταλάβω, είχα αρχίσει να δίνω τη δύναμή μου προς τα έξω.

Περίμενα επιβεβαίωση. Περίμενα καθοδήγηση. Περίμενα κάποιον να μου πει ότι αυτό που σκέφτομαι είναι σωστό.

Και εκεί ήταν το μεγαλύτερο μου λάθος.

Γιατί η αλήθεια είναι πολύ πιο απλή:

Εγώ ξέρω.

Εγώ ξέρω ποιο είναι το σωστό επόμενο βήμα για εμένα. Ακόμα κι αν δεν είναι ξεκάθαρο όλο το μονοπάτι, το επόμενο βήμα είναι ήδη μέσα μου.

Και ακόμα πιο σημαντικό:

Εγώ επιλέγω ποιο θα είναι το σωστό μονοπάτι για εμένα.

Δεν υπάρχει ένα “σωστό” που πρέπει να βρω. Υπάρχει το μονοπάτι που εγώ επιλέγω να ακολουθήσω και μέσα από αυτή την επιλογή, γίνεται σωστό για μένα.

Και ακόμα κι αν κάτι στην πορεία δεν εξελιχθεί όπως το περίμενα, δεν σημαίνει ότι ήταν λάθος. Είναι μέρος της διαδρομής. Είναι ένα βήμα που με φέρνει πιο κοντά σε αυτό που τελικά είναι για μένα.

Αυτό που άλλαξε πραγματικά, δεν ήταν οι συνθήκες. Ήταν η εμπιστοσύνη.

Η αλλαγή που ήρθε σιγά σιγά

Κάπου μετά τις 20–25 μέρες, άρχισε να αλλάζει το μοτίβο. Δεν ήταν απότομο, αλλά ήταν ξεκάθαρο.

Το journaling δεν έγραφε πια “προσπαθώ να βρω…”

Άρχισε να γράφει:

“Βρίσκω τη φωνή μου”

“Ξεκαθαρίζω τους στόχους μου”

“Είμαι έτοιμη”

“Ξέρω τι θέλω να κάνω”

Και αυτή η αλλαγή δεν ήταν μόνο στις λέξεις. Ήταν στην ενέργεια, στη στάση, στον τρόπο που έβλεπα τα πράγματα.

Όταν όλα μπήκαν σε σειρά

Εκεί ήταν που άρχισαν να ξεκαθαρίζουν τα επόμενα βήματα. Εκεί πήρα την απόφαση να προχωρήσω με το νέο μου site, να οργανώσω τη σκέψη μου και να δω με καθαρότητα πού θέλω να πάω.

Ήταν σαν να έπρεπε πρώτα να απομακρυνθώ από τον θόρυβο για να μπορέσω να ακούσω τον εαυτό μου. Χωρίς σύγκριση, χωρίς επιρροές, χωρίς πίεση.

Και τότε όλα μπήκαν σε σειρά.

Η δύναμη του να εστιάζεις στο πώς θέλεις να νιώθεις

Ένα από τα πιο σημαντικά εργαλεία σε αυτή τη διαδικασία ήταν ο οραματισμός. Δεν εστίασα τόσο στο “τι ακριβώς θέλω να πετύχω”, αλλά στο πώς θέλω να νιώθω.

Πώς θέλω να είναι η καθημερινότητά μου. Πώς θέλω να υπάρχω μέσα στη ζωή μου. Πώς θέλω να νιώθω όταν θα βρίσκομαι εκεί που θέλω να πάω.

Και μέσα από αυτό, άρχισαν να ξεκαθαρίζουν όλα τα υπόλοιπα.

Τελικά, τι μου δίδαξαν αυτές οι 52 μέρες

Αν έπρεπε να το συνοψίσω, αυτές οι 52 μέρες μου έμαθαν ότι:

• Η παρουσία χωρίς επίγνωση δεν είναι παρουσία

• Η σύγκριση σε απομακρύνει από τη δική σου πορεία

• Η αυθεντικότητα χάνεται πιο εύκολα απ’ όσο νομίζεις

• Δεν χρειάζεσαι περισσότερη πληροφορία, χρειάζεσαι σύνδεση

• Η απάντηση είναι ήδη μέσα σου

• Και κυρίως… πρέπει να εμπιστευτείς τον εαυτό σου

Και τώρα επιστρέφω αλλιώς

Δεν επιστρέφω στα social για να γεμίσω τον χρόνο μου.

Επιστρέφω με πρόθεση. Για να εκφραστώ, για να συνδεθώ, για να μοιραστώ αυτό που είναι πραγματικά δικό μου.

Και ίσως τελικά, αυτό ήταν το πιο σημαντικό μάθημα από αυτές τις 52 μέρες.

Με φροντίδα και αγάπη,

Ιωάννα