Μήπως η αυθεντικότητα είναι η νέα πολυτέλεια;

Σε μια εποχή όπου όλοι προσπαθούμε να ξεχωρίσουμε, μήπως τελικά το πιο σπάνιο πράγμα είναι να είμαστε απλά ο εαυτός μας;

Τα τελευταία χρόνια σκέφτομαι όλο και περισσότερο την έννοια της αυθεντικότητας.

Όχι επειδή έγινε trend. Όχι επειδή εμφανίζεται σε κάθε δεύτερο post στο Instagram. Αλλά επειδή όσο περισσότερο χρόνο περνάω στα social media, τόσο περισσότερο συνειδητοποιώ πόσο εύκολο είναι να χάσεις τη δική σου φωνή.

Και δεν μιλάω μόνο για όσους έχουν μια επιχείρηση ή προσπαθούν να χτίσουν ένα προσωπικό brand. Μιλάω για όλους μας.

Γιατί είτε δημιουργούμε περιεχόμενο είτε απλώς το καταναλώνουμε, εκτιθέμεθα καθημερινά σε εκατοντάδες εικόνες, απόψεις, συμβουλές, τρόπους ζωής και πρότυπα. Και όσο περισσότερο εκτιθέμεθα σε αυτά, τόσο πιο εύκολο γίνεται να αρχίσουμε να αναρωτιόμαστε αν αυτό που είμαστε είναι αρκετό.

Η αόρατη επιρροή των social media

Δεν νομίζω ότι οι περισσότεροι ξυπνάμε ένα πρωί και αποφασίζουμε συνειδητά να αντιγράψουμε κάποιον άλλο. Συνήθως συμβαίνει πολύ πιο ύπουλα.

Βλέπουμε κάποιον που φαίνεται να έχει επιτυχία και αρχίζουμε να υιοθετούμε τον τρόπο που μιλάει. Βλέπουμε κάποιον που έχει πολλή απήχηση και αρχίζουμε να αντιγράφουμε το ύφος του. Βλέπουμε μια αισθητική που φαίνεται να λειτουργεί και προσπαθούμε να τη φέρουμε στη δική μας ζωή.

Στην αρχή μοιάζει αθώο. Και πολλές φορές είναι.

Άλλωστε δεν υπάρχει παρθενογένεση. Όλοι εμπνεόμαστε από άλλους ανθρώπους. Όλες οι ιδέες βασίζονται σε κάτι που προϋπήρχε. Η έμπνευση είναι φυσικό κομμάτι της δημιουργικότητας.

Το πρόβλημα ξεκινά όταν σταματάμε να χρησιμοποιούμε την έμπνευση ως αφετηρία και αρχίζουμε να τη χρησιμοποιούμε ως υποκατάστατο της δικής μας φωνής.

Όταν αρχίζεις να λες αυτά που "πρέπει"

Έχω περάσει κι εγώ από αυτή τη φάση.

Τη φάση που σκέφτεσαι τι θα έχει καλύτερη απήχηση. Τι θα φέρει περισσότερα likes. Τι θα αρέσει περισσότερο. Τι θα κάνει τον αλγόριθμο να σε δείξει σε περισσότερους ανθρώπους.

Και δεν υπάρχει τίποτα κακό σε αυτό. Ειδικά όταν χρησιμοποιείς τα social media επαγγελματικά, είναι λογικό να σε απασχολεί αν το περιεχόμενό σου φτάνει στους ανθρώπους που θέλεις να βοηθήσεις.

Όμως υπάρχει μια λεπτή γραμμή.

Η γραμμή ανάμεσα στο να βελτιώνεις τον τρόπο που επικοινωνείς και στο να αλλάζεις αυτό που πραγματικά θέλεις να πεις.

Κάποια στιγμή συνειδητοποίησα ότι το πρόβλημα δεν είναι όταν προσαρμόζεις το μήνυμά σου. Το πρόβλημα είναι όταν αρχίζεις να λες πράγματα που δεν σε εκφράζουν πραγματικά μόνο και μόνο επειδή πιστεύεις ότι θα έχουν καλύτερη ανταπόκριση.

Και τότε αρχίζει να χάνεται κάτι πολύ σημαντικό.

Εσύ.

Οι 52 μέρες που με έκαναν να το δω καθαρά

Όταν αποφάσισα να μείνω για ένα διάστημα εκτός social media, ένας από τους βασικούς λόγους ήταν ακριβώς αυτός.

Ένιωθα ότι είχα αρχίσει να επηρεάζομαι περισσότερο απ’ όσο ήθελα.

Όχι μόνο από αυτά που έβλεπα, αλλά και από τον τρόπο που με έκαναν να σκέφτομαι. Συγκρινόμουν. Αναρωτιόμουν αν έπρεπε να κάνω διαφορετικά πράγματα. Αν έπρεπε να ακολουθήσω άλλες κατευθύνσεις. Αν ο τρόπος που ήθελα να εκφραστώ ήταν αρκετός.

Και τότε κατάλαβα κάτι που με ξάφνιασε.

Όσο περισσότερο άκουγα τους άλλους, τόσο λιγότερο άκουγα εμένα.

Χρειαζόμουν απόσταση. Χρειαζόμουν ησυχία. Χρειαζόμουν χώρο για να ακούσω ξανά τη δική μου φωνή χωρίς τον θόρυβο των χιλιάδων άλλων φωνών που υπήρχαν καθημερινά γύρω μου.

Και όταν απομακρύνθηκα, άρχισα να θυμάμαι τι πραγματικά πιστεύω, τι πραγματικά θέλω να δημιουργήσω και τι πραγματικά έχει νόημα για εμένα.

Ίσως γι' αυτό δημιούργησα το Rituals Library

Καθώς έγραφα αυτό το άρθρο, συνειδητοποίησα ότι ίσως αυτός είναι και ένας από τους λόγους που δημιούργησα το Rituals Library.

Όχι για να προσθέσω άλλη μία υποχρέωση στη μέρα μας. Ούτε για να πω σε κάποιον τι πρέπει να κάνει ή πώς πρέπει να ζήσει. Αλλά για να δημιουργήσω έναν μικρό χώρο όπου μπορούμε να κάνουμε το αντίθετο από αυτό που μας ζητά ο σύγχρονος κόσμος.

Να σταματήσουμε για λίγο. Να απομακρυνθούμε από τον θόρυβο, τις γνώμες, τις προσδοκίες και τις συνεχείς συγκρίσεις. Να ακούσουμε το σώμα μας. Να ακούσουμε τις σκέψεις μας. Να ακούσουμε τι πραγματικά έχουμε ανάγκη.

Γιατί πιστεύω ότι η αυθεντικότητα δεν βρίσκεται κάπου έξω από εμάς. Δεν θα τη βρούμε σε ένα ακόμη βίντεο, σε ένα ακόμη trend ή σε έναν ακόμη λογαριασμό που θα ακολουθήσουμε. Τη βρίσκουμε όταν δημιουργούμε χώρο να συνδεθούμε ξανά με τον εαυτό μας.

Αυτός είναι και ο λόγος που δημιούργησα το Rituals Library.

Η παγίδα της αποδοχής

Νομίζω ότι βαθιά μέσα μας οι περισσότεροι φοβόμαστε το ίδιο πράγμα: ότι αν δείξουμε ποιοι πραγματικά είμαστε, ίσως να μην αρέσουμε.

Ίσως να μην έχουμε την ίδια αποδοχή. Ίσως να μην πάρουμε τα ίδια likes. Ίσως να μην έχουμε τις ίδιες ευκαιρίες. Ίσως να μην μας επιλέξουν.

Και επειδή αυτός ο φόβος είναι απόλυτα ανθρώπινος, αρχίζουμε σιγά σιγά να προσαρμοζόμαστε. Να λειαίνουμε τις γωνίες μας. Να κρύβουμε απόψεις ή χαρακτηριστικά που θεωρούμε ότι δεν είναι αρκετά δημοφιλή. Να γινόμαστε λίγο πιο ασφαλείς και λίγο πιο προβλέψιμοι.

Το παράδοξο όμως είναι ότι οι άνθρωποι δεν συνδέονται με την τελειότητα.

Συνδέονται με την αλήθεια.

Μπορεί να θαυμάσουν κάτι άψογο, αλλά δύσκολα θα το θυμηθούν. Αυτό που θυμούνται είναι η αυθεντικότητα. Είναι εκείνη η αίσθηση ότι απέναντί τους έχουν έναν πραγματικό άνθρωπο και όχι μια προσεκτικά κατασκευασμένη εικόνα.

Αυτό που παρατήρησα μετά από χρόνια online

Αν υπάρχει ένα πράγμα που έχω μάθει μέσα από όλα αυτά τα χρόνια στα social media, είναι ότι οι άνθρωποι καταλαβαίνουν πολύ πιο εύκολα απ’ όσο νομίζουμε πότε κάποιος είναι αυθεντικός.

Μπορεί να μη συμφωνήσουν μαζί σου. Μπορεί να μη σε ακολουθήσουν. Μπορεί να μη γίνουν ποτέ πελάτες σου.

Αλλά θα σε νιώσουν.

Και αυτό είναι πολύ πιο σημαντικό από οποιονδήποτε αριθμό.

Γιατί η πραγματική σύνδεση δεν χτίζεται πάνω στην τελειότητα. Χτίζεται πάνω στην αλήθεια. Χτίζεται όταν κάποιος βλέπει ένα κομμάτι του εαυτού του μέσα σε αυτά που λες. Και αυτό δεν μπορεί να συμβεί όταν προσπαθείς να μοιάσεις με όλους τους άλλους.

Ίσως τελικά αυτό να είναι το νέο luxury

Σήμερα μπορούμε να αγοράσουμε σχεδόν τα πάντα. Μπορούμε να αποκτήσουμε πρόσβαση σε πληροφορία, σε εικόνες, σε ιδέες και σε περιεχόμενο μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα.

Αυτό που γίνεται όλο και πιο σπάνιο όμως είναι η αυθεντικότητα. Το να μιλάς με τη δική σου φωνή. Το να λες αυτό που πραγματικά πιστεύεις.

Το να ζεις σύμφωνα με τις δικές σου αξίες και όχι σύμφωνα με αυτά που βλέπεις να κάνουν όλοι οι άλλοι. Ίσως γι' αυτό η αυθεντικότητα μοιάζει σήμερα με πολυτέλεια. Όχι επειδή είναι δύσκολο να είσαι ο εαυτός σου. Αλλά επειδή χρειάζεται θάρρος.

Και τελικά...

Όσο μεγαλώνω, τόσο περισσότερο πιστεύω ότι ο στόχος δεν είναι να αρέσουμε σε όλους.

Ο στόχος είναι να αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας σε αυτά που λέμε, σε αυτά που δημιουργούμε και στον τρόπο που ζούμε.

Γιατί οι άνθρωποι μπορεί να ξεχάσουν ένα post. Μπορεί να ξεχάσουν ένα reel. Μπορεί να ξεχάσουν ακόμη και τι ακριβώς είπες.

Αυτό που δεν ξεχνούν ποτέ είναι πώς τους έκανες να νιώσουν.

Και αυτό συμβαίνει μόνο όταν είσαι πραγματικά ο εαυτός σου.

Με φροντίδα και αγάπη,

Ιωάννα